«Ρίζα του λαϊκού μας πολιτισμού το παραμύθι, ζυμώθηκε μαζί του και βρήκε έκφραση σε όλες τις μορφές του: Στο λόγο ή στο έργο. Κι όταν δεν το ιστορούν τα λόγια, το «τραγουδάν» με τον τρόπο τους τα χέρια, στο φαντό, στο κεντίδι ή στο ξυλόγλυπτο...» (Νέστορας Μάτσας)

Ιστορία, Πίστη και Παράδοση μέσα από το απλό γνήσιο ένστικτο των δημιουργών γίνονται ένα. Οι Θρύλοι και οι παραδόσεις του λαού μας ζυμώνονται και εξελίσσονται από τους απλούς ανθρώπους και ο χρόνος χάνει την διάσταση του γιατί το παραμύθι δεν “επαναλαμβάνεται” ποτέ, απλά “αναπλάθεται” με διαφορετικά κάθε φορά στοιχεία φαντασίας.

Η γοργόνα, μορφή και φιγούρα του θρύλου της Ρωμιοσύνης, στάθηκε πάνω και πέρα από το χρόνο και έγινε σύμβολο, ιδέα, όνειρο και οι λαϊκοί δημιουργοί μας την “τραγούδησαν” ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με την δικιά του “γλώσσα”. Η δικιά μας “γλώσσα” δεν θα μπορούσε να ήταν τίποτα άλλο από το ξύλο, γιατί ίσως και για εμάς «Ο Μέγας Αλέξανδρος πάντα ζει και βασιλεύει, κι η αδερφή του η Κυρά-Γοργόνα πλέει πάντα στις ανοιχτές μας θάλασσες».