Η Ελληνική φορεσιά, όπως κάθε έκφραση λαϊκής δημιουργίας, αποτελεί χρηστικό είδος και σαν τέτοιο γεννιέται, ζει και εξελίσσεται με βάση τις πρακτικές και αισθητικές ανάγκες που θέλει να καλύψει. Οι ιεροί άγραφοι νόμοι – τα έθιμα – αποτελούν δέσμευση για την αισθητική έκφραση των ατόμων. Τα διακοσμητικά θέματα, με απίστευτη ελευθερία στην έμπνευση, δείχνουν το μέγεθος της επίγνωσης των συμβόλων – της συνέχειας της ζωής – που πάντοτε αποτυπώνεται στην φορεσιά και ιδιαίτερα στην «νυφική».

Η κατασκευή της φορεσιάς εκτός από τις γνωστές τρεις κατηγορίες: καθημερινή, γιορτινή, νυφική, προσδιοριζόταν ακόμα από δύο παράγοντες, την ηλικία και την κοινωνική τάξη. Όλα αυτά τα στοιχεία καθόριζαν τον τρόπο με τον οποίο έραβαν και κεντούσαν κάθε κομμάτι της φορεσιάς.

Τα κοσμήματα και ο κεφαλόδεσμος έρχονται να συμπληρώσουν κάθε φορεσιά, τονίζοντας ακόμη περισσότερο την εξαιρετική ποικιλία που παρουσιάζουν. Τα κοσμήματα, αριστουργήματα της λαϊκής δημιουργίας, είναι δουλεμένα από απλούς τεχνίτες με μεράκι, φαντασία και έμπνευση, κειμήλια ενός πολιτισμού ισάξιου με τον αρχαίο πολιτισμό.